Narayaneeyam: Dashakam 59
நாராயணீயம் · த³ஶக 59
The Sanskrit text in Tamil script. The Roman line and the meaning are the same as in the original.
த்வத்³வபுர்நவகலாயகோமலம்ʼ ப்ரேமதோ³ஹநமஶேஷமோஹநம்।
ப்ர³ஹ்மதத்த்வபரசிந்முதா³த்மகம்ʼ வீக்ஷ்ய ஸம்முமுஹுரந்வஹம்ʼ ஸ்த்ரிய꞉॥Tvadvapurnavakalayakomalam premadohanamasheshamohanam, brahmatattvaparachinmudatmakam vikshya sammumuhuranvaham striyah.
Seeing your body, soft as fresh kalaya flowers, drawing out love and enchanting all, made of the supreme bliss and awareness of Brahman, the women fell under its spell day after day.
மந்மதோ²ந்மதி²தமாநஸா꞉ க்ரமாத்த்வத்³விலோகநரதாஸ்ததஸ்தத꞉।
கோ³பிகாஸ்தவ ந ஸேஹிரே ஹரே காநநோபக³திமப்யஹர்முகே²॥Manmathonmathitamanasah kramattvadvilokanaratastatastatah, gopikastava na sehire hare kananopagatimapyaharmukhe.
Their hearts stirred by love, longing more and more to gaze at you, the gopis could not bear even your going to the forest in the morning, Hari.
நிர்க³தே ப⁴வதி த³த்தத்ருʼ³ஷ்டயஸ்த்வத்³க³தேந மநஸா ம்ருʼகே³க்ஷணா꞉।
வேணுநாத³முபகர்ண்ய தூர³தஸ்த்வத்³விலாஸகத²யாபிரே⁴மிரே॥Nirgate bhavati dattadrishtayastvadgatena manasa mrigekshanah, venunadamupakarnya duratastvadvilasakathayabhiremire.
When you had gone, the doe-eyed women, their eyes and minds following you, heard your flute from afar and found joy in talking of your plays.
காநநாந்தமிதவாந் ப⁴வாநபி ஸ்நிக்³த⁴பாத³பதலே மநோரமே।
வ்யத்யயாகலிதபாத³மாஸ்தி²த꞉ ப்ரத்யபூரயத வேணுநாலிகாம்॥Kananantamitavan bhavanapi snigdhapadapatale manorame, vyatyayakalitapadamasthitah pratyapurayata venunalikam.
You, reaching the forest’s edge, stood under a lovely shady tree with your feet crossed and filled your flute with music.
மாரபா³ணது⁴தகே²சரீகுலம்ʼ நிர்விகாரபஶுபக்ஷிமண்டல³ம்।
த்ரா³வணம்ʼ ச த்ருʼ³ஷதா³மபி ப்ரபோ⁴ தாவகம்ʼ வ்யஜநி வேணுகூஜிதம்॥Marabanadhutakhecharikulam nirvikarapashupakshimandalam, dravanam cha drishadamapi prabho tavakam vyajani venukujitam.
Lord, the song of your flute set the heavenly maidens trembling with love, held the animals and birds spellbound, and melted even stones.
வேணுரந்த்ர⁴தரலாங்குலீ³தல³ம்ʼ தாலஸஞ்சலிதபாத³பல்லவம்।
தத் ஸ்தி²தம்ʼ தவ பரோக்ஷமப்யஹோ ஸம்ʼவிசிந்த்ய முமுஹுர்வ்ரஜாங்க³நா꞉॥Venurandhrataralangulidalam talasanchalitapadapallavam, tat sthitam tava parokshamapyaho samvichintya mumuhurvrajanganah.
Your fingers fluttering over the flute’s holes, your tender feet tapping the rhythm: just picturing you so, though unseen, the women of Vraja were enraptured.
நிர்விஶங்கப⁴வத³ங்க³தர்³ஶிநீ꞉ கே²சரீ꞉ க²க³ம்ருʼகா³ந் பஶூநபி।
த்வத்பத³ப்ரணயி காநநம்ʼ ச தா꞉ த⁴ந்யத⁴ந்யமிதி நந்வமாநயந்॥Nirvishankabhavadangadarshinih khecharih khagamrigan pashunapi, tvatpadapranayi kananam cha tah dhanyadhanyamiti nanvamanayan.
They called them blessed, truly blessed: the heavenly maidens who could gaze at you freely, the birds, deer and cattle, and the forest that held your feet so dear.
ஆபிபே³யமதரா⁴ம்ருʼதம்ʼ கதா³ வேணுபு⁴க்தரஸஶேஷமேகதா³।
தூர³தோ ப³த க்ருʼதம்ʼ துரா³ஶயேத்யாகுலா முஹுரிமா꞉ ஸமாமுஹந்॥Apibeyamadharamritam kada venubhuktarasasheshamekada, durato bata kritam durashayetyakula muhurimah samamuhan.
“When will I drink the nectar of his lips, what the flute leaves behind? Alas, this longing keeps me far away.” So they grieved and fainted again and again.
ப்ரத்யஹம்ʼ ச புநரித்த²மங்க³நாஶ்சித்தயோநிஜநிதாத³நுக்ர³ஹாத்।
ப³த்³தரா⁴க³விவஶாஸ்த்வயி ப்ரபோ⁴ நித்யமாபுரிஹ க்ருʼத்யமூட⁴தாம்॥Pratyaham cha punaritthamanganashchittayonijanitadanugrahat, baddharagavivashastvayi prabho nityamapuriha krityamudhatam.
And so every day, Lord, the women, helplessly bound in love for you by the grace of love itself, forgot all their daily tasks.
ராக³ஸ்தாவஜ்ஜாயதே ஹி ஸ்வபா⁴வாந்மோக்ஷோபாயோ யத்நத꞉ ஸ்யாந்ந வா ஸ்யாத்।
தாஸாம்ʼ த்வேகம்ʼ தத்³வயம்ʼ லப்³த⁴மாஸீத்³பா⁴க்³யம்ʼ பா⁴க்³யம்ʼ பாஹி மாம்ʼ மாருதேஶ॥Ragastavajjayate hi svabhavanmokshopayo yatnatah syanna va syat, tasam tvekam tadvayam labdhamasidbhagyam bhagyam pahi mam marutesha.
Love arises by nature, while a path to liberation may or may not come even with effort. For them the two became one. What fortune! Lord of Guruvayur, protect me.