Narayaneeyam: Dashakam 94
നാരായണീയമ് · ദശക 94
The Sanskrit text in Malayalam script. The Roman line and the meaning are the same as in the original.
ശുദ്ധാ നിഷ്കാമധര്മൈഃ പ്രവരഗുരുഗിരാ തത്സ്വരൂപം പരം തേ ശുദ്ധം ദേഹേന്ദ്രിയാദിവ്യപഗതമഖിലവ്യാപ്തമാവേദയന്തേ।
നാനാത്വസ്ഥൌല്യകാര്ശ്യാദി തു ഗുണജവപുസ്സങ്ഗതോഽധ്യാസിതം തേ വഹ്നേര്ദാരുപ്രഭേദേഷ്വിവ മഹദണുതാദീപ്തതാശാന്തതാദി॥Shuddha nishkamadharmaih pravaragurugira tatsvarupam param te shuddham dehendriyadivyapagatamakhilavyaptamavedayante, nanatvasthaulyakarshyadi tu gunajavapussangatodhyasitam te vahnerdaruprabhedeshviva mahadanutadiptatashantatadi.
Those purified by selfless duty come, through a great teacher’s words, to know your supreme, pure nature, free of body and senses and pervading all. Variety, bulk, thinness and the like are only projected onto you through bodies born of the gunas, just as fire seems large or small, blazing or dim, depending on the wood.
ആചാര്യാഖ്യാധരസ്ഥാരണിസമനുമിലച്ഛിഷ്യരൂപോത്തരാരണ്യാവേധോദ്ഭാസിതേന സ്ഫുടതരപരിബോധാഗ്നിനാ ദഹ്യമാനേ।
കര്മാലീവാസനാതത്കൃതതനുഭുവനഭ്രാന്തികാന്താരപൂരേ ദാഹ്യാഭാവേന വിദ്യാശിഖിനി ച വിരതേ ത്വന്മയീ ഖല്വവസ്ഥാ॥Acharyakhyadharastharanisamanumilachchhishyarupottararanyavedhodbhasitena sphutataraparibodhagnina dahyamane, karmalivasanatatkritatanubhuvanabhrantikantarapure dahyabhavena vidyashikhini cha virate tvanmayi khalvavastha.
The teacher is the lower fire-stick and the disciple the upper; rubbed together, they kindle the bright fire of clear knowledge. When it burns up the forest of illusion, the chain of actions, their impressions and the bodies and worlds they create, and the fire of knowledge itself dies out with nothing left to burn, what remains is the state of being one with you.
ഏവം ത്വത്പ്രാപ്തിതോഽന്യോ ന ഹി ഖലു നിഖിലക്ലേശഹാനേരുപായോ നൈകാന്താത്യന്തികാസ്തേ കൃഷിവദഗദഷാഡ്ഗുണ്യഷട്കര്മയോഗാഃ।
ദുര്വൈകല്യൈരകല്യാ അപി നിഗമപഥാസ്തത്ഫലാന്യപ്യവാപ്താ മത്താസ്ത്വാം വിസ്മരന്തഃ പ്രസജതി പതനേ യാന്ത്യനന്താന്വിഷാദാന്॥Evam tvatpraptitonyo na hi khalu nikhilakleshahanerupayo naikantatyantikaste krishivadagadashadgunyashatkarmayogah, durvaikalyairakalya api nigamapathastatphalanyapyavapta mattastvam vismarantah prasajati patane yantyanantanvishadan.
So there is no way to end all suffering other than reaching you. Medicine, statecraft, ritual duties and the various yogas, like farming, are neither certain nor final. The Vedic paths are hard to carry out without fault, and even those who gain their fruits grow intoxicated, forget you, and fall into endless sorrow.
ത്വല്ലോകാദന്യലോകഃ ക്വ നു ഭയരഹിതോ യത്പരാര്ധദ്വയാന്തേ ത്വദ്ഭീതസ്സത്യലോകേഽപി ന സുഖവസതിഃ പദ്മഭൂഃ പദ്മനാഭ।
ഏവമ്ഭാവേ ത്വധര്മാര്ജിതബഹുതമസാം കാ കഥാ നാരകാണാം തന്മേ ത്വം ഛിന്ധി ബന്ധം വരദ കൃപണബന്ധോ കൃപാപൂരസിന്ധോ॥Tvallokadanyalokah kva nu bhayarahito yatparardhadvayante tvadbhitassatyalokepi na sukhavasatih padmabhuh padmanabha, evambhave tvadharmarjitabahutamasam ka katha narakanam tanme tvam chhindhi bandham varada kripanabandho kripapurasindho.
Which world other than yours is free from fear? Even in Satyaloka, Brahma, the lotus-born, does not live at ease, fearing you at the end of his long lifespan, Padmanabha. That being so, what of those in hell, who have piled up darkness through wrongdoing? So cut my bonds, giver of boons, friend of the wretched, ocean of mercy.
യാഥാര്ഥ്യാത്ത്വന്മയസ്യൈവ ഹി മമ ന വിഭോ വസ്തുതോ ബന്ധമോക്ഷൌ മായാവിദ്യാതനുഭ്യാം തവ തു വിരചിതൌ സ്വപ്നബോധോപമൌ തൌ।
ബദ്ധേ ജീവദ്വിമുക്തിം ഗതവതി ച ഭിദാ താവതീ താവദേകോ ഭുങ്ക്തേ ദേഹദ്രുമസ്ഥോ വിഷയഫലരസാന്നാപരോ നിര്വ്യഥാത്മാ॥Yatharthyattvanmayasyaiva hi mama na vibho vastuto bandhamokshau mayavidyatanubhyam tava tu virachitau svapnabodhopamau tau, baddhe jivadvimuktim gatavati cha bhida tavati tavadeko bhunkte dehadrumastho vishayaphalarasannaparo nirvyathatma.
In truth, since I am made of you, there is really no bondage or liberation for me, Lord; they are created by your powers of ignorance and knowledge, like dreaming and waking. Between the bound and the one freed while living, the only difference is this: one, perched in the tree of the body, eats the fruits of sense pleasure; the other, untroubled, does not.
ജീവന്മുക്തത്വമേവംവിധമിതി വചസാ കിം ഫലം ദൂരദൂരേ തന്നാമാശുദ്ധബുദ്ധേര്ന ച ലഘു മനസഃ ശോധനം ഭക്തിതോഽന്യത്।
തന്മേ വിഷ്ണോ കൃഷീഷ്ഠാസ്ത്വയി കൃതസകലപ്രാര്പണം ഭക്തിഭാരം യേന സ്യാം മങ്ക്ഷു കിഞ്ചിദ്ഗുരുവചനമിലത്ത്വത്പ്രബോധസ്ത്വദാത്മാ॥Jivanmuktatvamevamvidhamiti vachasa kim phalam duradure tannamashuddhabuddherna cha laghu manasah shodhanam bhaktitonyat, tanme vishno krishishthastvayi kritasakalaprarpanam bhaktibharam yena syam mankshu kinchidguruvachanamilattvatprabodhastvadatma.
What use is merely saying, “This is liberation while living”? It is far, far away for one whose mind is impure, and there is no easy way to cleanse the mind other than devotion. So, Vishnu, give me a wealth of devotion that offers everything to you, so that, with your truth awakened by my teacher’s words, I may soon become one with you.
ശബ്ദബ്രഹ്മണ്യപീഹ പ്രയതിതമനസസ്ത്വാം ന ജാനന്തി കേചിത് കഷ്ടം വന്ധ്യശ്രമാസ്തേ ചിരതരമിഹ ഗാം ബിഭ്രതേ നിഷ്പ്രസൂതിമ്।
യസ്യാം വിശ്വാഭിരാമാസ്സകലമലഹരാ ദിവ്യലീലാവതാരാഃ സച്ചിത്സാന്ദ്രം ച രൂപം തവ ന നിഗദിതം താം ന വാചം ഭ്രിയാസമ്॥Shabdabrahmanyapiha prayatitamanasastvam na jananti kechit kashtam vandhyashramaste chirataramiha gam bibhrate nishprasutim, yasyam vishvabhiramassakalamalahara divyalilavatarah sachchitsandram cha rupam tava na nigaditam tam na vacham bhriyasam.
Some here, though they labour over the Vedas, do not know you; alas, their effort is barren, like keeping for years a cow that gives no milk. Speech that does not tell of your world-delighting, sin-removing divine incarnations and your form full of being and consciousness, may I never carry such speech.
യോ യാവാന്യാദൃശോ വാ ത്വമിതി കിമപി നൈവാവഗച്ഛാമി ഭൂമന്നേവഞ്ചാനന്യഭാവസ്ത്വദനുഭജനമേവാദ്രിയേ ചൈദ്യവൈരിന്।
ത്വല്ലിങ്ഗാനാം ത്വദങ്ഘ്രിപ്രിയജനസദസാം ദര്ശനസ്പര്ശനാദിര്ഭൂയാന്മേ ത്വത്പ്രപൂജാനതിനുതിഗുണകര്മാനുകീര്ത്യാദരോഽപി॥Yo yavanyadrisho va tvamiti kimapi naivavagachchhami bhumannevanchananyabhavastvadanubhajanamevadriye chaidyavairin, tvallinganam tvadanghripriyajanasadasam darshanasparshanadirbhuyanme tvatprapujanatinutigunakarmanukirtyadaropi.
Who you are, how great, of what kind, I cannot grasp at all, infinite Lord; so, with undivided heart, I value only worshipping you, enemy of Shishupala. May I see and touch your sacred images and the gatherings of those who love your feet, and may I delight in worshipping you, bowing, praising and singing of your virtues and deeds.
യദ്യല്ലഭ്യേത തത്തത്തവ സമുപഹൃതം ദേവ ദാസോഽസ്മി തേഽഹം ത്വദ്ഗേഹോന്മാര്ജനാദ്യം ഭവതു മമ മുഹുഃ കര്മ നിര്മായമേവ।
സൂര്യാഗ്നിബ്രാഹ്മണാത്മാദിഷു ലസിതചതുര്ബാഹുമാരാധയേ ത്വാം ത്വത്പ്രേമാര്ദ്രത്വരൂപോ മമ സതതമഭിഷ്യന്ദതാം ഭക്തിയോഗഃ॥Yadyallabhyeta tattattava samupahritam deva dasosmi teham tvadgehonmarjanadyam bhavatu mama muhuh karma nirmayameva, suryagnibrahmanatmadishu lasitachaturbahumaradhaye tvam tvatpremardratvarupo mama satatamabhishyandatam bhaktiyogah.
Whatever I receive, let it be offered to you, Lord; I am your servant. Let my work, again and again, be sweeping your temple and such tasks, done without pretence. I worship you as the four-armed one shining in the sun, fire, the learned and my own self. May the yoga of devotion, melting with love for you, flow in me always.
ഐക്യം തേ ദാനഹോമവ്രതനിയമതപസ്സാങ്ഖ്യയോഗൈര്ദുരാപം ത്വത്സങ്ഗേനൈവ ഗോപ്യഃ കില സുകൃതിതമാഃ പ്രാപുരാനന്ദസാന്ദ്രമ്।
ഭക്തേഷ്വന്യേഷു ഭൂയസ്സ്വപി ബഹുമനുഷേ ഭക്തിമേവ ത്വമാസാം തന്മേ ത്വദ്ഭക്തിമേവ ദ്രഢയ ഹര ഗദാന്കൃഷ്ണ വാതാലയേശ॥Aikyam te danahomavrataniyamatapassankhyayogairdurapam tvatsangenaiva gopyah kila sukrititamah prapuranandasandram, bhakteshvanyeshu bhuyassvapi bahumanushe bhaktimeva tvamasam tanme tvadbhaktimeva dradhaya hara gadankrishna vatalayesha.
Oneness with you is hard to win by charity, sacrifice, vows, discipline, austerity, Sankhya or yoga, yet the gopis, most blessed of all, gained it, dense with bliss, simply by being with you. Even among so many other devotees, you value their devotion most. So make my devotion to you firm, and take away my illnesses, Krishna, Lord of Guruvayur.