Narayaneeyam: Dashakam 12
നാരായണീയമ് · ദശക 12
The Sanskrit text in Malayalam script. The Roman line and the meaning are the same as in the original.
സ്വായമ്ഭുവോ മനുരഥോ ജനസര്ഗശീലോ ദൃഷ്ട്വാ മഹീമസമയേ സലിലേ നിമഗ്നാമ്।
സ്രഷ്ടാരമാപ ശരണം ഭവദങ്ഘ്രിസേവാതുഷ്ടാശയം മുനിജനൈഃ സഹ സത്യലോകേ॥Svayambhuvo manuratho janasargashilo drishtva mahimasamaye salile nimagnam, srashtaramapa sharanam bhavadanghrisevatushtashayam munijanaih saha satyaloke.
Then Svayambhuva Manu, eager to bring forth people, saw the earth sunk before its time in the waters. With the sages he sought refuge in the Creator in Satyaloka, whose heart was content from serving your feet.
കഷ്ടം പ്രജാഃ സൃജതി മയ്യവനിര്നിമഗ്നാ സ്ഥാനം സരോജഭവ കല്പയ തത്പ്രജാനാമ്।
ഇത്യേവമേഷ കഥിതോ മനുനാ സ്വയമ്ഭൂരമ്ഭോരുഹാക്ഷ തവ പാദയുഗം വ്യചിന്തീത്॥Kashtam prajah srijati mayyavanirnimagna sthanam sarojabhava kalpaya tatprajanam, ityevamesha kathito manuna svayambhurambhoruhaksha tava padayugam vyachintit.
“Alas, just as I bring forth beings, the earth has sunk. Lotus-born one, make a place for them.” Told this by Manu, Brahma meditated on your feet, lotus-eyed Lord.
ഹാ ഹാ വിഭോ ജലമഹം ന്യപിബം പുരസ്താദദ്യാപി മജ്ജതി മഹീ കിമഹം കരോമി।
ഇത്ഥം ത്വദങ്ഘ്രിയുഗലം ശരണം യതോഽസ്യ നാസാപുടാത്സമഭവഃ ശിശുകോലരൂപീ॥Ha ha vibho jalamaham nyapibam purastadadyapi majjati mahi kimaham karomi, ittham tvadanghriyugalam sharanam yatosya nasaputatsamabhavah shishukolarupi.
“Alas, Lord! I drank up the waters before, yet even now the earth is sinking. What shall I do?” As he took refuge at your feet in this way, you came forth from his nostril as a tiny boar.
അങ്ഗുഷ്ഠമാത്രവപുരുത്പതിതഃ പുരസ്താദ്ഭൂയോഽഥ കുമ്ഭിസദൃശഃ സമജൃമ്ഭഥാസ്ത്വമ്।
അഭ്രേ തഥാവിധമുദീക്ഷ്യ ഭവന്തമുച്ചൈര്വിസ്മേരതാം വിധിരഗാത്സഹ സൂനുഭിഃ സ്വൈഃ॥Angushthamatravapurutpatitah purastadbhuyotha kumbhisadrishah samajrimbhathastvam, abhre tathavidhamudikshya bhavantamuchchairvismeratam vidhiragatsaha sunubhih svaih.
You sprang out before him the size of a thumb, then swelled to the size of an elephant. Seeing you like this in the sky, Brahma and his sons were filled with wonder.
കോഽസാവചിന്ത്യമഹിമാ കിടിരുത്ഥിതോ മേ നാസാപുടാത്കിമു ഭവേദജിതസ്യ മായാ।
ഇത്ഥം വിചിന്തയതി ധാതരി ശൈലമാത്രഃ സദ്യോ ഭവന്കില ജഗര്ജിഥ ഘോരഘോരമ്॥Kosavachintyamahima kitirutthito me nasaputatkimu bhavedajitasya maya, ittham vichintayati dhatari shailamatrah sadyo bhavankila jagarjitha ghoraghoram.
“Who is this boar of unimaginable might that rose from my nostril? Could this be the magic of the unconquered Lord?” As the creator wondered, you at once grew as big as a mountain and let out a terrifying roar.
തം തേ നിനാദമുപകര്ണ്യ ജനസ്തപഃസ്ഥാഃ സത്യസ്ഥിതാശ്ച മുനയോ നുനുവുര്ഭവന്തമ്।
തത്സ്തോത്രഹര്ഷുലമനാഃ പരിണദ്യ ഭൂയസ്തോയാശയം വിപുലമൂര്തിരവാതരസ്ത്വമ്॥Tam te ninadamupakarnya janastapahsthah satyasthitashcha munayo nunuvurbhavantam, tatstotraharshulamanah parinadya bhuyastoyashayam vipulamurtiravatarastvam.
Hearing your roar, the beings of the higher worlds and the sages of Satyaloka sang your praise. Delighted by their hymns, you roared again and, vast in form, plunged into the waters.
ഊര്ധ്വപ്രസാരിപരിധൂമ്രവിധൂതരോമാ പ്രോത്ക്ഷിപ്തവാലധിരവാങ്മുഖഘോരഘോണഃ।
തൂര്ണപ്രദീര്ണജലദഃ പരിഘൂര്ണദക്ഷ്ണാ സ്തോതൄന്മുനീന് ശിശിരയന്നവതേരിഥ ത്വമ്॥Urdhvaprasariparidhumravidhutaroma protkshiptavaladhiravanmukhaghoraghonah, turnapradirnajaladah parighurnadakshna stotrinmunin shishirayannavateritha tvam.
Your smoke-grey bristles stood up and shook, your tail was raised, your fierce snout pointed down; you tore swiftly through the clouds and descended, your rolling eyes cooling the sages who praised you.
അന്തര്ജലം തദനു സങ്കുലനക്രചക്രം ഭ്രാമ്യത്തിമിങ്ഗിലകുലം കലുഷോര്മിമാലമ്।
ആവിശ്യ ഭീഷണരവേണ രസാതലസ്ഥാനാകമ്പയന്വസുമതീമഗവേഷയസ്ത്വമ്॥Antarjalam tadanu sankulanakrachakram bhramyattimingilakulam kalushormimalam, avishya bhishanaravena rasatalasthanakampayanvasumatimagaveshayastvam.
Then you entered the waters, crowded with crocodiles, swirling with great whales and wreathed in muddy waves; your fearsome roar shook the dwellers of Rasatala as you searched for the earth.
ദൃഷ്ട്വാഽഥ ദൈത്യഹതകേന രസാതലാന്തേ സംവേശിതാം ഝടിതി കൂടകിടിര്വിഭോ ത്വമ്।
ആപാതുകാനവിഗണയ്യ സുരാരിഖേടാന് ദംഷ്ട്രാങ്കുരേണ വസുധാമദധാഃ സലീലമ്॥Drishtvatha daityahatakena rasatalante samveshitam jhatiti kutakitirvibho tvam, apatukanaviganayya surarikhetan damshtrankurena vasudhamadadhah salilam.
Lord, seeing that the wretched demon had hidden her at the bottom of Rasatala, you, the wondrous boar, ignored the demons rushing at you and playfully lifted the earth on the tip of your tusk.
അഭ്യുദ്ധരന്നഥ ധരാം ദശനാഗ്രലഗ്നമുസ്താങ്കുരാങ്കിത ഇവാധികപീവരാത്മാ।
ഉദ്ധൂതഘോരസലിലാജ്ജലധേരുദഞ്ചന് ക്രീഡാവരാഹവപുരീശ്വര പാഹി രോഗാത്॥Abhyuddharannatha dharam dashanagralagnamustankurankita ivadhikapivaratma, uddhutaghorasalilajjaladherudanchan kridavarahavapurishvara pahi rogat.
Lifting the earth, you looked like a mighty boar with a sprout of grass caught on its tusk, rising from the ocean whose dreadful waters you had churned. Lord in your playful boar form, protect me from illness.