Narayaneeyam: Dashakam 22
നാരായണീയമ് · ദശക 22
The Sanskrit text in Malayalam script. The Roman line and the meaning are the same as in the original.
അജാമിലോ നാമ മഹീസുരഃ പുരാ ചരന്വിഭോ ധര്മപഥാന് ഗൃഹാശ്രമീ।
ഗുരോര്ഗിരാ കാനനമേത്യ ദൃഷ്ടവാന്സുധൃഷ്ടശീലാം കുലടാം മദാകുലാമ്॥Ajamilo nama mahisurah pura charanvibho dharmapathan grihashrami, gurorgira kananametya drishtavansudhrishtashilam kulatam madakulam.
Long ago, Lord, there was a brahmin householder named Ajamila who walked the path of dharma. Sent to the forest by his father, he saw there a bold, wanton woman, drunk with passion.
സ്വതഃ പ്രശാന്തോഽപി തദാഹൃതാശയഃ സ്വധര്മമുത്സൃജ്യ തയാ സമാരമന്।
അധര്മകാരീ ദശമീ ഭവന്പുനര്ദധൌ ഭവന്നാമയുതേ സുതേ രതിമ്॥Svatah prashantopi tadahritashayah svadharmamutsrijya taya samaraman, adharmakari dashami bhavanpunardadhau bhavannamayute sute ratim.
Though calm by nature, his heart was captured by her; he gave up his duty and lived with her. Living wrongly, in old age he grew deeply attached to his son, who bore your name.
സ മൃത്യുകാലേ യമരാജകിങ്കരാന് ഭയങ്കരാംസ്ത്രീനഭിലക്ഷയന്ഭിയാ।
പുരാ മനാക്ത്വത്സ്മൃതിവാസനാബലാജ്ജുഹാവ നാരായണനാമകം സുതമ്॥Sa mrityukale yamarajakinkaran bhayankaramstrinabhilakshayanbhiya, pura manaktvatsmritivasanabalajjuhava narayananamakam sutam.
At the hour of death he saw three terrifying servants of Yama and, in fear, called out to his son Narayana, prompted by a faint trace of having once remembered you.
ദുരാശയസ്യാപി തദാ ത്വനിര്ഗതത്വദീയനാമാക്ഷരമാത്രവൈഭവാത്।
പുരോഽഭിപേതുര്ഭവദീയപാര്ഷദാശ്ചതുര്ഭുജാഃ പീതപടാ മനോരമാഃ॥Durashayasyapi tada tvanirgatatvadiyanamaksharamatravaibhavat, purobhipeturbhavadiyaparshadashchaturbhujah pitapata manoramah.
Though his heart was impure, by the mere power of the syllables of your name, before they had even fully left his lips, your attendants appeared before him: four-armed, in yellow robes, beautiful.
അമും ച സമ്പാശ്യ വികര്ഷതോ ഭടാന് വിമുഞ്ചതേത്യാരുരുധുര്ബലാദമീ।
നിവാരിതാസ്തേ ച ഭവജ്ജനൈസ്തദാ തദീയപാപം നിഖിലം ന്യവേദയന്॥Amum cha sampashya vikarshato bhatan vimunchatetyarurudhurbaladami, nivaritaste cha bhavajjanaistada tadiyapapam nikhilam nyavedayan.
Yama’s servants had bound him and were dragging him away; your attendants forcefully stopped them, saying, “Let him go!” Held back by your people, they listed all his sins.
ഭവന്തു പാപാനി കഥം തു നിഷ്കൃതേ കൃതേഽപി ഭോ ദണ്ഡനമസ്തി പണ്ഡിതാഃ।
ന നിഷ്കൃതിഃ കിം വിദിതാ ഭവാദൃശാമിതി പ്രഭോ ത്വത്പുരുഷാ ബഭാഷിരേ॥Bhavantu papani katham tu nishkrite kritepi bho dandanamasti panditah, na nishkritih kim vidita bhavadrishamiti prabho tvatpurusha babhashire.
“Let there be sins; but how can there be punishment once atonement is made, learned ones? Do people like you not know about atonement?” So, Lord, your attendants said.
ശ്രുതിസ്മൃതിഭ്യാം വിഹിതാ വ്രതാദയഃ പുനന്തി പാപം ന ലുനന്തി വാസനാമ്।
അനന്തസേവാ തു നികൃന്തതി ദ്വയീമിതി പ്രഭോ ത്വത്പുരുഷാ ബഭാഷിരേ॥Shrutismritibhyam vihita vratadayah punanti papam na lunanti vasanam, anantaseva tu nikrintati dvayimiti prabho tvatpurusha babhashire.
“Vows and rites laid down in scripture cleanse sin but do not uproot its tendencies; serving the Infinite cuts away both.” So, Lord, your attendants said.
അനേന ഭോ ജന്മസഹസ്രകോടിഭിഃ കൃതേഷു പാപേഷ്വപി നിഷ്കൃതിഃ കൃതാ।
യദഗ്രഹീന്നാമ ഭയാകുലോ ഹരേരിതി പ്രഭോ ത്വത്പുരുഷാ ബഭാഷിരേ॥Anena bho janmasahasrakotibhih kriteshu papeshvapi nishkritih krita, yadagrahinnama bhayakulo hareriti prabho tvatpurusha babhashire.
“He has atoned even for sins committed over countless millions of births, because in his fear he spoke the name of Hari.” So, Lord, your attendants said.
നൃണാമബുദ്ധ്യാപി മുകുന്ദകീര്തനം ദഹത്യഘൌഘാന്മഹിമാസ്യ താദൃശഃ।
യഥാഗ്നിരേധാംസി യഥൌഷധം ഗദാനിതി പ്രഭോ ത്വത്പുരുഷാ ബഭാഷിരേ॥Nrinamabuddhyapi mukundakirtanam dahatyaghaughanmahimasya tadrishah, yathagniredhamsi yathaushadham gadaniti prabho tvatpurusha babhashire.
“Singing Mukunda’s name, even unknowingly, burns away people’s heaps of sin, as fire burns wood and medicine cures disease; such is its greatness.” So, Lord, your attendants said.
ഇതീരിതൈര്യാമ്യഭടൈരപാസൃതേ ഭവദ്ഭടാനാം ച ഗണേ തിരോഹിതേ।
ഭവത്സ്മൃതിം കഞ്ചന കാലമാചരന്ഭവത്പദം പ്രാപി ഭവദ്ഭടൈരസൌ॥Itiritairyamyabhatairapasrite bhavadbhatanam cha gane tirohite, bhavatsmritim kanchana kalamacharanbhavatpadam prapi bhavadbhatairasau.
Told this, Yama’s servants withdrew and your attendants vanished. Ajamila spent some time remembering you, and then your attendants brought him to your abode.
സ്വകിങ്കരാവേദനശങ്കിതോ യമസ്ത്വദങ്ഘ്രിഭക്തേഷു ന ഗമ്യതാമിതി।
സ്വകീയഭൃത്യാനശിശിക്ഷദുച്ചകൈഃ സ ദേവ വാതാലയനാഥ പാഹി മാമ്॥Svakinkaravedanashankito yamastvadanghribhakteshu na gamyatamiti, svakiyabhrityanashishikshaduchchakaih sa deva vatalayanatha pahi mam.
Troubled by his servants’ report, Yama sternly taught them, “Do not go near those devoted to the Lord’s feet.” O Lord of Guruvayur, protect me.