Narayaneeyam: Dashakam 60
നാരായണീയമ് · ദശക 60
The Sanskrit text in Malayalam script. The Roman line and the meaning are the same as in the original.
മദനാതുരചേതസോഽന്വഹം ഭവദങ്ഘ്രിദ്വയദാസ്യകാമ്യയാ।
യമുനാതടസീമ്നി സൈകതീം തരലാക്ഷ്യോ ഗിരിജാം സമാര്ചിചന്॥Madanaturachetasonvaham bhavadanghridvayadasyakamyaya, yamunatatasimni saikatim taralakshyo girijam samarchichan.
The doe-eyed gopis, their hearts aching with love and longing to serve your feet, worshipped a sand image of Girija every day on the bank of the Yamuna.
തവ നാമകഥാരതാഃ സമം സുദൃശഃ പ്രാതരുപാഗതാ നദീമ്।
ഉപഹാരശതൈരപൂജയന് ദയിതോ നന്ദസുതോ ഭവേദിതി॥Tava namakatharatah samam sudrishah pratarupagata nadim, upaharashatairapujayan dayito nandasuto bhavediti.
Absorbed in your names and stories, the lovely-eyed girls came together to the river at dawn and worshipped with hundreds of offerings, praying that Nanda’s son would become their beloved.
ഇതി മാസമുപാഹിതവ്രതാസ്തരലാക്ഷീരഭിവീക്ഷ്യ താ ഭവാന്।
കരുണാമൃദുലോ നദീതടം സമയാസീത്തദനുഗ്രഹേച്ഛയാ॥Iti masamupahitavratastaralakshirabhivikshya ta bhavan, karunamridulo naditatam samayasittadanugrahechchhaya.
Seeing the restless-eyed girls keep this vow for a whole month, you, soft with compassion, came to the riverbank wishing to bless them.
നിയമാവസിതൌ നിജാമ്ബരം തടസീമന്യവമുച്യ താസ്തദാ।
യമുനാജലഖേലനാകുലാഃ പുരതസ്ത്വാമവലോക്യ ലജ്ജിതാഃ॥Niyamavasitau nijambaram tatasimanyavamuchya tastada, yamunajalakhelanakulah puratastvamavalokya lajjitah.
At the end of their vow they had left their clothes on the bank and were lost in play in the Yamuna’s waters; seeing you before them, they were embarrassed.
ത്രപയാ നമിതാനനാസ്വഥോ വനിതാസ്വമ്ബരജാലമന്തികേ।
നിഹിതം പരിഗൃഹ്യ ഭൂരുഹോ വിടപം ത്വം തരസാഽധിരൂഢവാന്॥Trapaya namitananasvatho vanitasvambarajalamantike, nihitam parigrihya bhuruho vitapam tvam tarasadhirudhavan.
As the girls bowed their faces in shame, you gathered the heap of clothes lying nearby and quickly climbed onto a branch of a tree.
ഇഹ താവദുപേത്യ നീയതാം വസനം വഃ സുദൃശോ യഥായഥമ്।
ഇതി നര്മമൃദുസ്മിതേ ത്വയി ബ്രുവതി വ്യാമുമുഹേ വധൂജനൈഃ॥Iha tavadupetya niyatam vasanam vah sudrisho yathayatham, iti narmamridusmite tvayi bruvati vyamumuhe vadhujanaih.
“Come here, lovely-eyed ones, and take your clothes, each her own.” As you said this with a soft, teasing smile, the girls were bewildered.
അയി ജീവ ചിരം കിശോര നസ്തവ ദാസീരവശീകരോഷി കിമ്।
പ്രദിശാമ്ബരമമ്ബുജേക്ഷണേത്യുദിതസ്ത്വം സ്മിതമേവ ദത്തവാന്॥Ayi jiva chiram kishora nastava dasiravashikaroshi kim, pradishambaramambujekshanetyuditastvam smitameva dattavan.
“Long may you live, dear boy! Why do you tease your own servants? Lotus-eyed one, give us our clothes.” Hearing this, you only smiled.
അധിരുഹ്യ തടം കൃതാഞ്ജലീഃ പരിശുദ്ധാഃ സ്വഗതീര്നിരീക്ഷ്യ താഃ।
വസനാന്യഖിലാന്യനുഗ്രഹം പുനരേവം ഗിരമപ്യദാ മുദാ॥Adhiruhya tatam kritanjalih parishuddhah svagatirnirikshya tah, vasananyakhilanyanugraham punarevam giramapyada muda.
When they came up the bank with joined palms, you saw they were pure and had no refuge but you, and gladly gave back all their clothes, along with your grace and these words:
വിദിതം നനു വോ മനീഷിതം വദിതാരസ്ത്വിഹ യോഗ്യമുത്തരമ്।
യമുനാപുലിനേ സചന്ദ്രികാഃ ക്ഷണദാ ഇത്യബലാസ്ത്വമൂചിവാന്॥Viditam nanu vo manishitam vaditarastviha yogyamuttaram, yamunapuline sachandrikah kshanada ityabalastvamuchivan.
“I know what is in your hearts, and I will give the right answer: the moonlit nights on the sands of the Yamuna.” So you told the girls.
ഉപകര്ണ്യ ഭവന്മുഖച്യുതം മധുനിഷ്യന്ദി വചോ മൃഗീദൃശഃ।
പ്രണയാദയി വീക്ഷ്യ വീക്ഷ്യ തേ വദനാബ്ജം ശനകൈര്ഗൃഹം ഗതാഃ॥Upakarnya bhavanmukhachyutam madhunishyandi vacho mrigidrishah, pranayadayi vikshya vikshya te vadanabjam shanakairgriham gatah.
Hearing those honey-sweet words from your lips, the doe-eyed girls slowly went home, gazing lovingly again and again at your lotus face.
ഇതി നന്വനുഗൃഹ്യ വല്ലവീര്വിപിനാന്തേഷു പുരേവ സഞ്ചരന്।
കരുണാശിശിരോ ഹരേ ഹര ത്വരയാ മേ സകലാമയാവലിമ്॥Iti nanvanugrihya vallavirvipinanteshu pureva sancharan, karunashishiro hare hara tvaraya me sakalamayavalim.
Having blessed the cowherd girls this way, you roamed the forest edges as before. Hari, cool with compassion, quickly take away all my ailments.