Narayaneeyam: Dashakam 73
நாராயணீயம் · த³ஶக 73
The Sanskrit text in Tamil script. The Roman line and the meaning are the same as in the original.
நிஶமய்ய தவாத² யாநவார்தாம்ʼ ப்ருʼ⁴ஶமார்தா꞉ பஶுபாலபாலி³காஸ்தா꞉।
கிமித³ம்ʼ கிமித³ம்ʼ கத²ம்ʼ ந்விதீமா꞉ ஸமவேதா꞉ பரிதே³விதாந்யகுர்வந்॥Nishamayya tavatha yanavartam bhrishamartah pashupalabalikastah, kimidam kimidam katham nvitimah samavetah paridevitanyakurvan.
Hearing the news that you were leaving, the cowherd girls, deeply distressed, gathered together and lamented: “What is this? What is this? How can it be?”
கருணாநிதிரே⁴ஷ நந்த³ஸூநு꞉ கத²மஸ்மாந்விஸ்ருʼஜேத³நந்யநாதா²꞉।
ப³த ந꞉ கிமு தை³வமேவமாஸீதி³தி தாஸ்த்வத்³க³தமாநஸா விலேபு꞉॥Karunanidhiresha nandasunuh kathamasmanvisrijedananyanathah, bata nah kimu daivamevamasiditi tastvadgatamanasa vilepuh.
“How could Nanda’s son, this treasure of compassion, leave us, who have no one else? Alas, is this our fate?” So they wept, their minds gone with you.
சரமப்ரஹரே ப்ரதிஷ்ட²மாந꞉ ஸஹ பித்ரா நிஜமித்ரமண்டலை³ஶ்ச।
பரிதாபபர⁴ம்ʼ நிதம்பி³நீநாம்ʼ ஶமயிஷ்யந் வ்யமுச꞉ ஸகா²யமேகம்॥Charamaprahare pratishthamanah saha pitra nijamitramandalaishcha, paritapabharam nitambininam shamayishyan vyamuchah sakhayamekam.
Setting out in the last watch of the night with your father and your friends, you sent one friend to them to soothe the women’s grief.
அசிராது³பயாமி ஸந்நிதி⁴ம்ʼ வோ ப⁴விதா ஸாது⁴ மயைவ ஸங்க³மஶ்ரீ꞉।
அம்ருʼதாம்பு³நிதௌ⁴ நிமஜ்ஜயிஷ்யே த்ரு³தமித்யாஶ்வஸிதா வதூர⁴கார்ஷீ꞉॥Achiradupayami sannidhim vo bhavita sadhu mayaiva sangamashrih, amritambunidhau nimajjayishye drutamityashvasita vadhurakarshih.
“I will soon come back to you; through me alone you will know the joy of union; I will quickly bathe you in an ocean of nectar.” With these words you comforted them.
ஸவிஷாத³பர⁴ம்ʼ ஸயாச்ஞமுச்சைரதிதூர³ம்ʼ வநிதாபிரீ⁴க்ஷ்யமாண꞉।
ம்ருʼது³ தத்³தி³ஶி பாதயந்நபாங்கா³ந் ஸபலோ³(அ)க்ரூரரதே²ந நிர்க³தோ(அ)பூ⁴꞉॥Savishadabharam sayachnamuchchairatiduram vanitabhirikshyamanah, mridu taddishi patayannapangan sabalokrurarathena nirgatobhuh.
Watched from afar by the women, grief-stricken and pleading aloud, you cast soft glances their way and left with Balarama in Akrura’s chariot.
அநஸா ப³ஹுலேந வல்லவாநாம்ʼ மநஸா சாநுக³தோ(அ)த² வல்லபா⁴நாம்।
வநமார்தம்ருʼக³ம்ʼ விஷண்ணவ்ருʼக்ஷம்ʼ ஸமதீதோ யமுநாதடீமயாஸீ꞉॥Anasa bahulena vallavanam manasa chanugatotha vallabhanam, vanamartamrigam vishannavriksham samatito yamunatatimayasih.
Followed by the cowherds’ many carts and by the hearts of your beloved gopis, you passed through the forest, its deer grieving and trees drooping, and reached the bank of the Yamuna.
நியமாய நிமஜ்ய வாரிணி த்வாமபி⁴வீக்ஷ்யாத² ரதே²(அ)பி கா³ந்தி³நேய꞉।
விவஶோ(அ)ஜநி கிந்ந்வித³ம்ʼ விபோ⁴ஸ்தே நநு சித்ரம்ʼ த்வவலோகநம்ʼ ஸமந்தாத்॥Niyamaya nimajya varini tvamabhivikshyatha rathepi gandineyah, vivashojani kinnvidam vibhoste nanu chitram tvavalokanam samantat.
Akrura, dipping into the water for his daily rites, saw you there, and you were also in the chariot. He was overwhelmed: “What is this, Lord? Seeing you everywhere is a wonder indeed.”
புநரேஷ நிமஜ்ய புண்யஶாலீ புருஷம்ʼ த்வாம்ʼ பரமம்ʼ பு⁴ஜங்க³போ⁴கே³।
அரிகம்பு³க³தா³ம்பு³ஜை꞉ ஸ்புர²ந்தம்ʼ ஸுரஸித்³தௌ⁴க⁴பரீதமாலுலோகே॥Punaresha nimajya punyashali purusham tvam paramam bhujangabhoge, arikambugadambujaih sphurantam surasiddhaughaparitamaluloke.
Dipping again, the blessed Akrura saw you as the Supreme Person resting on the serpent’s coils, shining with discus, conch, mace and lotus, surrounded by hosts of gods and siddhas.
ஸ ததா³ பரமாத்மஸௌக்²யஸிந்தௌ⁴ விநிமக்³ந꞉ ப்ரணுவந் ப்ரகாரபே⁴தை³꞉।
அவிலோக்ய புநஶ்ச ஹர்ஷஸிந்தோர⁴நுவ்ருʼத்யா புலகாவ்ருʼதோ யயௌ த்வாம்॥Sa tada paramatmasaukhyasindhau vinimagnah pranuvan prakarabhedaih, avilokya punashcha harshasindhoranuvritya pulakavrito yayau tvam.
Lost in the ocean of the Supreme Self’s bliss, he praised you in many ways. When the vision faded, still carried on the tide of joy, he came to you with his hair standing on end.
கிமு ஶீதலிமா மஹாந் ஜலே யத்புலகோ(அ)ஸாவிதி சோதி³தேந தேந।
அதிஹர்ஷநிருத்தரேண ஸார்த⁴ம்ʼ ரத²வாஸீ பவநேஶ பாஹி மாம்ʼ த்வம்॥Kimu shitalima mahan jale yatpulakosaviti choditena tena, atiharshaniruttarena sardham rathavasi pavanesha pahi mam tvam.
“Is the water so cold that your hair stands on end?” you asked him, and he was speechless with joy. Seated in the chariot with him, Lord of Guruvayur, protect me.