Narayaneeyam: Dashakam 97
നാരായണീയമ് · ദശക 97
The Sanskrit text in Malayalam script. The Roman line and the meaning are the same as in the original.
ത്രൈഗുണ്യാദ്ഭിന്നരൂപം ഭവതി ഹി ഭുവനേ ഹീനമധ്യോത്തമം യജ്ജ്ഞാനം ശ്രദ്ധാ ച കര്താ വസതിരപി സുഖം കര്മ ചാഹാരഭേദാഃ।
ത്വത്ക്ഷേത്രത്വന്നിഷേവാദി തു യദിഹ പുനസ്ത്വത്പരം തത്തു സര്വം പ്രാഹുര്നൈര്ഗുണ്യനിഷ്ഠം തദനുഭജനതോ മങ്ക്ഷു സിദ്ധോ ഭവേയമ്॥Traigunyadbhinnarupam bhavati hi bhuvane hinamadhyottamam yajjnanam shraddha cha karta vasatirapi sukham karma chaharabhedah, tvatkshetratvannishevadi tu yadiha punastvatparam tattu sarvam prahurnairgunyanishtham tadanubhajanato mankshu siddho bhaveyam.
In this world, knowledge, faith, the doer, one’s dwelling, happiness, action and food each take low, middle and high forms according to the three qualities. But whatever is turned toward you, such as your holy places and your worship, is said to be beyond the qualities. By devotedly following that, may I soon be fulfilled.
ത്വയ്യേവ ന്യസ്തചിത്തഃ സുഖമയി വിചരന്സര്വചേഷ്ടാസ്ത്വദര്ഥം ത്വദ്ഭക്തൈസ്സേവ്യമാനാനപി ചരിതചരാനാശ്രയന് പുണ്യദേശാന്।
ദസ്യൌ വിപ്രേ മൃഗാദിഷ്വപി ച സമമതിര്മുച്യമാനാവമാനസ്പര്ധാസൂയാദിദോഷഃ സതതമഖിലഭൂതേഷു സമ്പൂജയേ ത്വാമ്॥Tvayyeva nyastachittah sukhamayi vicharansarvacheshtastvadartham tvadbhaktaissevyamananapi charitacharanashrayan punyadeshan, dasyau vipre mrigadishvapi cha samamatirmuchyamanavamanaspardhasuyadidoshah satatamakhilabhuteshu sampujaye tvam.
With my mind placed in you alone, moving about happily, doing all my acts for your sake, dwelling in holy places frequented by your devotees and walked by you, seeing a thief, a Brahmin and animals alike, free of faults such as contempt, rivalry and envy, may I always worship you in all beings.
ത്വദ്ഭാവോ യാവദേഷു സ്ഫുരതി ന വിശദം താവദേവം ഹ്യുപാസ്തിം കുര്വന്നൈകാത്മ്യബോധേ ഝടിതി വികസതി ത്വന്മയോഽഹം ചരേയമ്।
ത്വദ്ധര്മസ്യാസ്യ താവത്കിമപി ന ഭഗവന് പ്രസ്തുതസ്യ പ്രണാശസ്തസ്മാത്സര്വാത്മനൈവ പ്രദിശ മമ വിഭോ ഭക്തിമാര്ഗം മനോജ്ഞമ്॥Tvadbhavo yavadeshu sphurati na vishadam tavadevam hyupastim kurvannaikatmyabodhe jhatiti vikasati tvanmayoham chareyam, tvaddharmasyasya tavatkimapi na bhagavan prastutasya pranashastasmatsarvatmanaiva pradisha mama vibho bhaktimargam manojnam.
Until your presence shines clearly in them, I will worship in this way, and when the knowledge of oneness suddenly blossoms, may I live full of you. O Lord, nothing begun in this dharma of yours is ever lost; so, O all-pervading one, grant me wholeheartedly the lovely path of devotion.
തഞ്ചൈനം ഭക്തിയോഗം ദ്രഢയിതുമയി മേ സാധ്യമാരോഗ്യമായുര്ദിഷ്ട്യാ തത്രാപി സേവ്യം തവ ചരണമഹോ ഭേഷജായേവ ദുഗ്ധമ്।
മാര്കണ്ഡേയോ ഹി പൂര്വം ഗണകനിഗദിതദ്വാദശാബ്ദായുരുച്ചൈഃ സേവിത്വാ വത്സരം ത്വാം തവ ഭടനിവഹൈര്ദ്രാവയാമാസ മൃത്യുമ്॥Tanchainam bhaktiyogam dradhayitumayi me sadhyamarogyamayurdishtya tatrapi sevyam tava charanamaho bheshajayeva dugdham, markandeyo hi purvam ganakanigaditadvadashabdayuruchchaih sevitva vatsaram tvam tava bhatanivahairdravayamasa mrityum.
To make this path of devotion firm I need health and long life; and happily, even for these your feet are to be served, as milk serves both as medicine and food. For long ago Markandeya, told by astrologers he would live only twelve years, served you devotedly for a year, and your attendants drove death away.
മാര്കണ്ഡേയശ്ചിരായുസ്സ ഖലു പുനരപി ത്വത്പരഃ പുഷ്പഭദ്രാതീരേ നിന്യേ തപസ്യന്നതുലസുഖരതിഃ ഷട് തു മന്വന്തരാണി।
ദേവേന്ദ്രസ്സപ്തമസ്തം സുരയുവതിമരുന്മന്മഥൈര്മോഹയിഷ്യന് യോഗോഷ്മപ്ലുഷ്യമാണൈര്ന തു പുനരശകത്ത്വജ്ജനം നിര്ജയേത്കഃ॥Markandeyashchirayussa khalu punarapi tvatparah pushpabhadratire ninye tapasyannatulasukharatih shat tu manvantarani, devendrassaptamastam surayuvatimarunmanmathairmohayishyan yogoshmaplushyamanairna tu punarashakattvajjanam nirjayetkah.
That long-lived Markandeya, devoted to you, spent six Manvantaras in penance on the banks of the Pushpabhadra, rejoicing in matchless bliss. The seventh Indra tried to bewitch him with heavenly women, breezes and Kama, but they were scorched by the heat of his yoga and failed. Who can defeat your devotee?
പ്രീത്യാ നാരായണാഖ്യസ്ത്വമഥ നരസഖഃ പ്രാപ്തവാനസ്യ പാര്ശ്വം തുഷ്ട്യാ തോഷ്ടൂയമാനഃ സ തു വിവിധവരൈര്ലോഭിതോ നാനുമേനേ।
ദ്രഷ്ടും മായാം ത്വദീയാം കില പുനരവൃണോദ്ഭക്തിതൃപ്താന്തരാത്മാ മായാദുഃഖാനഭിജ്ഞസ്തദപി മൃഗയതേ നൂനമാശ്ചര്യഹേതോഃ॥Pritya narayanakhyastvamatha narasakhah praptavanasya parshvam tushtya toshtuyamanah sa tu vividhavarairlobhito nanumene, drashtum mayam tvadiyam kila punaravrinodbhaktitriptantaratma mayaduhkhanabhijnastadapi mrigayate nunamashcharyahetoh.
Then, lovingly, you came to his side as Narayana with Nara. He praised you joyfully, but though you tempted him with many boons, he would not accept them. His heart content with devotion, he asked instead to see your maya; not knowing the sorrow it brings, surely he sought it out of wonder.
യാതേ ത്വയ്യാശു വാതാകുലജലദഗലത്തോയപൂര്ണാതിഘൂര്ണത്സപ്താര്ണോരാശിമഗ്നേ ജഗതി സ തു ജലേ സമ്ഭ്രമന്വര്ഷകോടീഃ।
ദീനഃ പ്രൈക്ഷിഷ്ട ദൂരേ വടദലശയനം കഞ്ചിദാശ്ചര്യബാലം ത്വാമേവ ശ്യാമലാങ്ഗം വദനസരസിജന്യസ്തപാദാങ്ഗുലീകമ്॥Yate tvayyashu vatakulajaladagalattoyapurnatighurnatsaptarnorashimagne jagati sa tu jale sambhramanvarshakotih, dinah praikshishta dure vatadalashayanam kanchidashcharyabalam tvameva shyamalangam vadanasarasijanyastapadangulikam.
When you had gone, the world was soon drowned in the seven seas, swollen and churning with rain pouring from wind-tossed clouds. Wandering in the waters for crores of years, wretched, he saw far off a wondrous child lying on a banyan leaf: you, dark-limbed, with your toe placed in your lotus mouth.
ദൃഷ്ട്വാ ത്വാം ഹൃഷ്ടരോമാ ത്വരിതമഭിഗതഃ സ്പ്രഷ്ടുകാമോ മുനീന്ദ്രഃ ശ്വാസേനാന്തര്നിവിഷ്ടഃ പുനരിഹ സകലം ദൃഷ്ടവാന് വിഷ്ടപൌഘമ്।
ഭൂയോഽപി ശ്വാസവാതൈര്ബഹിരനുപതിതോ വീക്ഷിതസ്ത്വത്കടാക്ഷൈര്മോദാദാശ്ലേഷ്ടുകാമസ്ത്വയി പിഹിതതനൌ സ്വാശ്രമേ പ്രാഗ്വദാസീത്॥Drishtva tvam hrishtaroma tvaritamabhigatah sprashtukamo munindrah shvasenantarnivishtah punariha sakalam drishtavan vishtapaugham, bhuyopi shvasavatairbahiranupatito vikshitastvatkatakshairmodadashleshtukamastvayi pihitatanau svashrame pragvadasit.
Seeing you, the great sage, thrilled, hurried toward you wanting to touch you, and drawn in with your breath, he saw all the worlds again inside you. Breathed out once more, he met your glance; as he moved joyfully to embrace you, your form vanished, and he was in his hermitage as before.
ഗൌര്യാ സാര്ധം തദഗ്രേ പുരഭിദഥ ഗതസ്ത്വത്പ്രിയപ്രേക്ഷണാര്ഥീ സിദ്ധാനേവാസ്യ ദത്ത്വാ സ്വയമയമജരാമൃത്യുതാദീന് ഗതോഽഭൂത്।
ഏവം ത്വത്സേവയൈവ സ്മരരിപുരപി സ പ്രീയതേ യേന തസ്മാന്മൂര്തിത്രയ്യാത്മകസ്ത്വം നനു സകലനിയന്തേതി സുവ്യക്തമാസീത്॥Gaurya sardham tadagre purabhidatha gatastvatpriyaprekshanarthi siddhanevasya dattva svayamayamajaramrityutadin gatobhut, evam tvatsevayaiva smararipurapi sa priyate yena tasmanmurtitrayyatmakastvam nanu sakalaniyanteti suvyaktamasit.
Then Shiva, destroyer of the three cities, came before him with Gauri, wanting to see your beloved devotee; he granted him freedom from old age and death and powers he already had, and departed. Since even Shiva, enemy of Kama, is pleased by service to you, it became clear that you are the self of the three deities and the ruler of all.
ത്ര്യംശേഽസ്മിന്സത്യലോകേ വിധിഹരിപുരഭിന്മന്ദിരാണ്യൂര്ധ്വമൂര്ധ്വം തേഭ്യോഽപ്യൂര്ധ്വം തു മായാവികൃതിവിരഹിതോ ഭാതി വൈകുണ്ഠലോകഃ।
തത്ര ത്വം കാരണാമ്ഭസ്യപി പശുപകുലേ ശുദ്ധസത്ത്വൈകരൂപീ സച്ചിദ്ബ്രഹ്മാദ്വയാത്മാ പവനപുരപതേ പാഹി മാം സര്വരോഗാത്॥Tryamshesminsatyaloke vidhiharipurabhinmandiranyurdhvamurdhvam tebhyopyurdhvam tu mayavikritivirahito bhati vaikunthalokah, tatra tvam karanambhasyapi pashupakule shuddhasattvaikarupi sachchidbrahmadvayatma pavanapurapate pahi mam sarvarogat.
In the threefold Satyaloka the abodes of Brahma, Vishnu and Shiva rise one above another, and above them all shines Vaikuntha, free from the changes of maya. There, in the causal waters, and among the cowherds too, you are pure goodness alone, the one Brahman of being and awareness. O Lord of Guruvayur, protect me from all illness.