Narayaneeyam: Dashakam 65
നാരായണീയമ് · ദശക 65
The Sanskrit text in Malayalam script. The Roman line and the meaning are the same as in the original.
ഗോപീജനായ കഥിതം നിയമാവസാനേ മാരോത്സവം ത്വമഥ സാധയിതും പ്രവൃത്തഃ।
സാന്ദ്രേണ ചാന്ദ്രമഹസാ ശിശിരീകൃതാശേ പ്രാപൂരയോ മുരലികാം യമുനാവനാന്തേ॥Gopijanaya kathitam niyamavasane marotsavam tvamatha sadhayitum pravrittah, sandrena chandramahasa shishirikritashe prapurayo muralikam yamunavanante.
Then, to fulfil the festival of love you had promised the gopis at the end of their vow, you began to play your flute at the edge of the Yamuna forest, every direction cooled by the moon’s rich light.
സമ്മൂര്ഛനാഭിരുദിതസ്വരമണ്ഡലാഭിഃ സമ്മൂര്ഛയന്തമഖിലം ഭുവനാന്തരാലമ്।
ത്വദ്വേണുനാദമുപകര്ണ്യ വിഭോ തരുണ്യസ്തത്താദൃശം കമപി ചിത്തവിമോഹമാപുഃ॥Sammurchhanabhiruditasvaramandalabhih sammurchhayantamakhilam bhuvanantaralam, tvadvenunadamupakarnya vibho tarunyastattadrisham kamapi chittavimohamapuh.
Hearing your flute, its swelling melodies and notes enchanting the whole universe, Lord, the young women fell into an indescribable rapture of the heart.
താ ഗേഹകൃത്യനിരതാസ്തനയപ്രസക്താഃ കാന്തോപസേവനപരാശ്ച സരോരുഹാക്ഷ്യഃ।
സര്വം വിസൃജ്യ മുരലീരവമോഹിതാസ്തേ കാന്താരദേശമയി കാന്തതനോ സമേതാഃ॥Ta gehakrityaniratastanayaprasaktah kantopasevanaparashcha saroruhakshyah, sarvam visrijya muraliravamohitaste kantaradeshamayi kantatano sametah.
Those lotus-eyed women, busy with housework, caring for children or serving their husbands, dropped everything, entranced by the flute, and gathered in the forest, O lovely one.
കാശ്ചിന്നിജാങ്ഗപരിഭൂഷണമാദധാനാ വേണുപ്രണാദമുപകര്ണ്യ കൃതാര്ധഭൂഷാഃ।
ത്വാമാഗതാ നനു തഥൈവ വിഭൂഷിതാഭ്യസ്താ ഏവ സംരുരുചിരേ തവ ലോചനായ॥Kashchinnijangaparibhushanamadadhana venupranadamupakarnya kritardhabhushah, tvamagata nanu tathaiva vibhushitabhyasta eva samruruchire tava lochanaya.
Some, in the middle of putting on their ornaments, heard the flute and came to you half-adorned; and to your eyes they looked lovelier than those fully adorned.
ഹാരം നിതമ്ബഭുവി കാചന ധാരയന്തീ കാഞ്ചീം ച കണ്ഠഭുവി ദേവ സമാഗതാ ത്വാമ്।
ഹാരിത്വമാത്മജഘനസ്യ മുകുന്ദ തുഭ്യം വ്യക്തം ബഭാഷ ഇവ മുഗ്ധമുഖീ വിശേഷാത്॥Haram nitambabhuvi kachana dharayanti kanchim cha kanthabhuvi deva samagata tvam, haritvamatmajaghanasya mukunda tubhyam vyaktam babhasha iva mugdhamukhi visheshat.
One came to you, Lord, wearing her necklace on her hips and her girdle at her throat; with her innocent face, Mukunda, she seemed to be telling you plainly how captivating her hips were.
കാചിത് കുചേ പുനരസജ്ജിതകഞ്ചുലീകാ വ്യാമോഹതഃ പരവധൂഭിരലക്ഷ്യമാണാ।
ത്വാമായയൌ നിരുപമപ്രണയാതിഭാരരാജ്യാഭിഷേകവിധയേ കലശീധരേവ॥Kachit kuche punarasajjitakanchulika vyamohatah paravadhubhiralakshyamana, tvamayayau nirupamapranayatibhararajyabhishekavidhaye kalashidhareva.
Another, in her daze, came to you without her bodice, unnoticed by the other women, as though carrying ceremonial pitchers for the coronation of her boundless love.
കാശ്ചിദ്ഗൃഹാത് കില നിരേതുമപാരയന്ത്യസ്ത്വാമേവ ദേവ ഹൃദയേ സുദൃഢം വിഭാവ്യ।
ദേഹം വിധൂയ പരചിത്സുഖരൂപമേകം ത്വാമാവിശന് പരമിമാ നനു ധന്യധന്യാഃ॥Kashchidgrihat kila niretumaparayantyastvameva deva hridaye sudridham vibhavya, deham vidhuya parachitsukharupamekam tvamavishan paramima nanu dhanyadhanyah.
Some who could not get out of their homes held you firmly in their hearts, Lord, cast off the body and entered you, the one supreme consciousness and bliss. Blessed, truly blessed were they.
ജാരാത്മനാ ന പരമാത്മതയാ സ്മരന്ത്യോ നാര്യോ ഗതാഃ പരമഹംസഗതിം ക്ഷണേന।
തം ത്വാം പ്രകാശപരമാത്മതനും കഥഞ്ചിച്ചിത്തേ വഹന്നമൃതമശ്രമമശ്നുവീയ॥Jaratmana na paramatmataya smarantyo naryo gatah paramahamsagatim kshanena, tam tvam prakashaparamatmatanum kathanchichchitte vahannamritamashramamashnuviya.
Those women, remembering you as a lover and not as the Supreme Self, reached in a moment the goal of the highest ascetics. May I, somehow holding you in my mind as the radiant Supreme Self, taste immortality without effort.
അഭ്യാഗതാഭിരഭിതോ വ്രജസുന്ദരീഭിര്മുഗ്ധസ്മിതാര്ദ്രവദനഃ കരുണാവലോകീ।
നിസ്സീമകാന്തിജലധിസ്ത്വമവേക്ഷ്യമാണോ വിശ്വൈകഹൃദ്യ ഹര മേ പവനേശ രോഗാന്॥Abhyagatabhirabhito vrajasundaribhirmugdhasmitardravadanah karunavaloki, nissimakantijaladhistvamavekshyamano vishvaikahridya hara me pavanesha rogan.
Gazed on by the beauties of Vraja gathered all around, your face soft with an innocent smile and your glance full of compassion, boundless ocean of beauty, sole delight of the universe, Lord of Guruvayur, take away my illnesses.