Narayaneeyam: Dashakam 55
നാരായണീയമ് · ദശക 55
The Sanskrit text in Malayalam script. The Roman line and the meaning are the same as in the original.
അഥ വാരിണി ഘോരതരം ഫണിനം പ്രതിവാരയിതും കൃതധീര്ഭഗവന്।
ദ്രുതമാരിഥ തീരഗനീപതരും വിഷമാരുതശോഷിതപര്ണചയമ്॥Atha varini ghorataram phaninam prativarayitum kritadhirbhagavan, drutamaritha tiraganipatarum vishamarutashoshitaparnachayam.
Then, Lord, resolved to drive out the terrible serpent in the water, you quickly climbed the kadamba tree on the bank, its leaves withered by the poisonous wind.
അധിരുഹ്യ പദാമ്ബുരുഹേണ ച തം നവപല്ലവതുല്യമനോജ്ഞരുചാ।
ഹ്രദവാരിണി ദൂരതരം ന്യപതഃ പരിഘൂര്ണിതഘോരതരങ്ഗഗണേ॥Adhiruhya padamburuhena cha tam navapallavatulyamanojnarucha, hradavarini durataram nyapatah parighurnitaghoratarangagane.
Climbing it with your lotus feet, lovely as fresh new leaves, you leapt far out into the lake, where terrible waves were churning.
ഭുവനത്രയഭാരഭൃതോ ഭവതോ ഗുരുഭാരവികമ്പിവിജൃമ്ഭിജലാ।
പരിമജ്ജയതി സ്മ ധനുഃശതകം തടിനീ ഝടിതി സ്ഫുടഘോഷവതീ॥Bhuvanatrayabharabhrito bhavato gurubharavikampivijrimbhijala, parimajjayati sma dhanuhshatakam tatini jhatiti sphutaghoshavati.
Under the great weight of you who bear the three worlds, the river’s waters shook and swelled, and with a loud roar suddenly flooded a hundred bow-lengths around.
അഥ ദിക്ഷു വിദിക്ഷു പരിക്ഷുഭിതഭ്രമിതോദരവാരിനിനാദഭരൈഃ।
ഉദകാദുദഗാദുരഗാധിപതിസ്ത്വദുപാന്തമശാന്തരുഷാന്ധമനാഃ॥Atha dikshu vidikshu parikshubhitabhramitodaravarininadabharaih, udakadudagaduragadhipatistvadupantamashantarushandhamanah.
Then, amid the roar of water heaving and swirling in every direction, the serpent king rose from the depths toward you, his mind blind with unrelenting rage.
ഫണശൃങ്ഗസഹസ്രവിനിഃസൃമരജ്വലദഗ്നികണോഗ്രവിഷാമ്ബുധരമ്।
പുരതഃ ഫണിനം സമലോകയഥാ ബഹുശൃങ്ഗിണമഞ്ജനശൈലമിവ॥Phanashringasahasravinihsrimarajvaladagnikanogravishambudharam, puratah phaninam samalokayatha bahushringinamanjanashailamiva.
Before you, you saw the serpent, its thousand hoods like peaks spewing sparks of fire and dreadful poison, like a dark mountain with many peaks.
ജ്വലദക്ഷിപരിക്ഷരദുഗ്രവിഷശ്വസനോഷ്മഭരഃ സ മഹാഭുജഗഃ।
പരിദശ്യ ഭവന്തമനന്തബലം സമവേഷ്ടയദസ്ഫുടചേഷ്ടമഹോ॥Jvaladakshipariksharadugravishashvasanoshmabharah sa mahabhujagah, paridashya bhavantamanantabalam samaveshtayadasphutacheshtamaho.
That great serpent, its blazing eyes dripping fierce poison and its breath scorching, bit you, whose strength is infinite, and coiled tight around you as you lay as if unable to move. How strange!
അവിലോക്യ ഭവന്തമഥാകുലിതേ തടഗാമിനി ബാലകധേനുഗണേ।
വ്രജഗേഹതലേഽപ്യനിമിത്തശതം സമുദീക്ഷ്യ ഗതാ യമുനാം പശുപാഃ॥Avilokya bhavantamathakulite tatagamini balakadhenugane, vrajagehatalepyanimittashatam samudikshya gata yamunam pashupah.
Not seeing you, the boys and cows on the bank were frantic; and in Vraja too, seeing hundreds of bad omens at home, the cowherds rushed to the Yamuna.
അഖിലേഷു വിഭോ ഭവദീയ ദശാമവലോക്യ ജിഹാസുഷു ജീവഭരമ്।
ഫണിബന്ധനമാശു വിമുച്യ ജവാദുദഗമ്യത ഹാസജുഷാ ഭവതാ॥Akhileshu vibho bhavadiya dashamavalokya jihasushu jivabharam, phanibandhanamashu vimuchya javadudagamyata hasajusha bhavata.
When everyone, Lord, seeing your plight, was ready to give up their lives, you quickly freed yourself from the serpent’s coils and rose up swiftly, smiling.
അധിരുഹ്യ തതഃ ഫണിരാജഫണാന് നനൃതേ ഭവതാ മൃദുപാദരുചാ।
കലശിഞ്ജിതനൂപുരമഞ്ജുമിലത്കരകങ്കണസങ്കുലസങ്ക്വണിതമ്॥Adhiruhya tatah phanirajaphanan nanrite bhavata mridupadarucha, kalashinjitanupuramanjumilatkarakankanasankulasankvanitam.
Then, climbing onto the serpent king’s hoods, you danced with your soft, lovely feet, to the sweet jingle of anklets blending with the tinkle of bracelets.
ജഹൃഷുഃ പശുപാസ്തുതുഷുര്മുനയോ വവൃഷുഃ കുസുമാനി സുരേന്ദ്രഗണാഃ।
ത്വയി നൃത്യതി മാരുതഗേഹപതേ പരിപാഹി സ മാം ത്വമദാന്തഗദാത്॥Jahrishuh pashupastutushurmunayo vavrishuh kusumani surendraganah, tvayi nrityati marutagehapate paripahi sa mam tvamadantagadat.
As you danced, the cowherds rejoiced, the sages were delighted, and the hosts of gods showered flowers. Lord of Guruvayur, protect me from untamed illness.